Fysiovakbond FDV vroeg fysiotherapeuten die (bijna) het vak verlaten om hun ervaringen te delen. Hierop kregen we honderden reacties. Hieronder lees je een greep uit de verhalen.
De namen van onderstaande personen zijn gefingeerd.
Ik ben er helemaal klaar mee om in de verschrikkelijke arbeidsvoorwaarden te werken met de bijhorende financiële stressklachten. Geen toekomstperspectief!
Er steeds meer administratieve handelingen (klinimetrie/zorgplannen) en protocollen in minder tijd gevolgd moeten worden, er vooral naar omzet en minder naar vakinhoud en kwaliteit gekeken wordt wasrdoor ik de passie voor her vak aan het verliezen ben. Ik heb per 1 januari 2026 het vak verlaten.
De vergoeding voor de behandelingen liggen veel te laag. Mijn financiële situatie is slecht en onzeker. Er is geen ruimte om vet op de botten te creëren en mijn pensioen opbouw is ronduit dramatisch. Ik overweeg serieus om mijn geliefde vak te verlaten door de zeer slechte financiële situatie, terwijl ik een zeer drukbezochte praktijk beheer.
Bekende verhaal, de slechte betaling en dat peperdure pensioenfonds. Premie staat totaal niet in verhouding met wat ik verdien! Geen cao, telkens leuren bij de werkgever of hij op tijd je salaris betaalt, en of hij aub je cursus betaalt. 25 jaar fysio, nu klaar ermee en moe ervan. Mijn zoon met beginnende mbo baan krijgt hetzelfde salaris als ik, als ik de premie van het pensioenfonds verreken.
Ik ben op dit moment nog steeds fysiotherapeut, maar ga per 1 december in de 2e lijn werken. Het lage salaris, het uitblijven van goede primaire en secundaire arbeidsvoorwaarden, zoals binnen een normale CAO, het slechte c.q. lage pensioen, de toenemende administratieve lasten, verplichtingen en kwaliteitseisen en de steeds toenemende werkdruk maken dat ik nog steeds aan het zoeken ben naar een baan binnen de zorg, maar niet meer als fysiotherapeut.
Ik werk al 8 jaar werk zonder verhoging van salaris. 8 jaar ervaring, ontzettend veel cursussen rijker, 2 specialisaties (hand en schouder). Er is geen CAO, moet mijn eigen pensioen afdragen, hoge werkdruk, lange werkdagen, zowel fysiek als mentaal is het een zwaar beroep.
Als ik 12 jaar geleden dit had geweten had ik nooit voor het vak gekozen ook al is het een mooi vak en help ik de mensen graag. Daarom werk ik nog altijd als fysiotherapeut.
Ik voel me als fysiotherapeut in de maling genomen door de zorgverzekeraars.
Inmiddels werk ik bijna 17 jaar voor dezelfde werkgever. Het salaris is over de jaren maar zeer beperkt meegegroeid. Cursussen en scholing (inclusief tijd) worden niet vergoed. Ondanks dat ik me graag meer zou willen ontwikkelen, volg ik alleen de minimaal vereiste scholing voor herregistratie vanwege de kosten. Ik kan de gemiste uren en de gemiste inkomsten in de maand niet missen. Ik haal hierdoor minder plezier uit het vak en overweeg in de tweede lijn te gaan werken waar ontwikkeling meer aangemoedigd wordt door betere secundaire voorwaarden.
Ik werk me een slag in de rondte, heb verantwooerdelijk werk, heb al 20 jaar een master (manueel therapeut) en zie dat totaal niet erug in mijn salaris. Mijn man is ook manueeltherapeut en als je kijkt naar de hoeveelheid werk/uren die wij moeten verzetten, de hoeveelheid stress die het werk oplevert (beide 2 x burn-out geweest) en dan ziet dat onze financiële situatie al 20 jaar heel krap is en we weinig pensioen opbouwen. Wij twijfelen al 10 jaar hoe lang we nog door moeten gaan..
Het loon is laag, al meer dan twintig jaar geen cao. Ik krijg taken die bij mij komen te liggen die niet bij mij horen: cliënten bellen over nota's waar ze het niet mee eens zijn bijvoorbeeld. Ik vind dat dit niet bij mijn taken hoort. In eerste instantie moet ik ook zelf mensen moeten afbellen als ik ziek ben. Deze uren die ik hiervoor maak, mag ik niet schrijven als werktijd.
Na het betalen mijn eigen pensioeninleg (verplicht) verdien ik met mijn baan als serveerder in de horeca nog meer dan als zelfstandig werkend fysiotherapeut.
Ik heb fysiotherapie in deeltijd gestudeerd. Dit naast mijn huidige baan. Nu ik klaar ben met de studie merk ik dat ik voornamelijk in salaris erg achteruit ga ten opzichte van mijn huidige baan. Mijn vriendin en ik willen graag een huis kopen. Dus het geld hebben we hard nodig. Ik vind het jammer dat zo'n studie en zo'n vakgebied als de fysiotherapie zo slecht beloond wordt.
Ik werk me een slag in de rondte, heb verantwoordelijk werk, ben hoog opgeleid met 20 jaar ervaring (master manueeltherapeut, daarnaast veel andere opleidingen en cursussen gedaan) en dat totaal niet terugzie in mijn salaris. Mijn man is ook manueeltherapeut en als je kijkt naar de hoeveelheid werk/uren die wij moeten verzetten, de hoeveelheid stress die het werk oplevert (beide 2 x burn-out gehad) en dan ziet dat onze financiële situatie al 20 jaar heel krap is en we weinig pensioen opbouwen. Wij twijfelen al 10 jaar hoelang we nog door moeten gaan.
Fysiotherapie is een super mooi vak, het begeleiden van mensen geeft voldoening. Doordat er geen goede arbeidsvoorwaarden is er veel onrust in de beroepsgroep. Ik vind dat de zorgverzekeraars te veel macht hebben, zij bepalen het tarief van de fysiotherapeut. Wij hebben het geluk dat we iets zijn gestegen in salaris, maar niet zoveel als dat de inflatie is.
Ik overweeg sterk het vak te gaan verlaten als er geen verandering komt. Er lijken wel ontwikkelingen te zijn, het is maar de vraag hoe lang dat gaat duren. Ik heb er eerlijk gezegd weinig vertrouwen in.
Ik ben dit jaar gestopt als fysiotherapeut in de eerstelijn na 35 jaar. Mijn BIG-registratie zal ik volgend jaar niet opnieuw verlengen. Na 35 jaar werken ben ik in een burn-out terecht gekomen door alle administratieve eisen, nieuwe EPD's, de generatiekloof met andere collega's, vergaderingen in eigen tijd en de veranderende inzichten in het vak. Het salaris, de slechte pensioenregeling, de opleidingseisen en de slechte secundaire arbeidsvoorwaarden maken dat ik heb besloten om niet terug te keren naar de eerstelijnsfysiotherapie.
Na 37 jaar ga ik de fysiotherapie vervroegd verlaten. Ik ben namelijk mijn passie voor dit geweldige vak langzaam kwijtgeraakt. De focus in de praktijk ligt meer op omzet dan om kwaliteit. Alles moet in een steeds kortere behandeltijd gebeuren. Alle vakinhoudelijke overlegvormen zijn wegbezuinigd. De meeste patiënten zijn onderverzekerd en kunnen de behandeling niet zelf betalen.
Daardoor is het onmogelijk om bij hen om het behandeltraject goed af te ronden, laat staan om nog iets aan preventie te doen. De arbeidsvoorwaarden zijn veel te laag. Al jaren is er niet eens meer inflatiecorrectie geweest op het salaris. Ik hou nog steeds van mijn vak, mijn patiënten en mijn collega’s, maar dat is helaas niet meer genoeg reden om te blijven.
Ik ben in september 2023 gestopt als oedeem- en oncologiefysiotherapeut. De eisen die door de werkgever worden gesteld zijn niet realistisch ten opzichte van de uren waarvoor je werkt en waar je voor betaald krijgt. Er wordt heel veel eigen tijd gevraagd om je administratie op orde te houden. Nascholing wordt niet altijd volledig vergoed. Er is geen toekomstperspectief als eerstelijns fysiotherapeut, behalve praktijkeigenaar worden. In mijn nieuwe baan heb ik de mogelijkheid om thuis te werken en zijn er meer doorgroeimogelijkheden die ik kan gaan uitvoeren waarvoor geen jarenlange opleiding voor nodig is; dat had ik als fysiotherapeut absoluut niet.
Financieel kom ik lastig rond van mijn salaris als fysiotherapeut. Ik werk nu 25 jaar. Ondanks alle cursussen en specialisaties die ik heb gevolgd, is mijn salaris niet mee gestegen met inflatie. Hierdoor is mijn salaris nu ongeveer een kwart minder waard. Hierdoor houdt ik aan het einde van de maand nog maar erg weinig over.
Er zijn voor mij veel redenen waarom ik uiteindelijk zal stoppen als fysiotherapeut/manueel therapeut. Jaren geleden is het begonnen met het gedoe over de arbeidscontracten. Uiteindelijk moest ik samen met een advocaat de werkgever dwingen om over de brug te komen. Toen werd voor mij veel helder: je moet als werknemer uiteindelijk overal zelf achteraan, want een ander gaat het niet voor je doen.
Ik ben verder wel uitgeleerd, de uitdaging is eruit. Voor mijn kwaliteitsregistratie kan ik grotendeels alleen maar vakinhoudelijke cursussen volgen. Terwijl ik mij graag op andere vlakken (management, leiderschap, wetenschappelijk onderzoek etc.) zou willen ontwikkelen, maar die mogelijkheid is er niet.
Het variabele salaris begin ik echt irritant te vinden met alle no-shows, afbellers en gaten in de agenda. Het behandelgemiddelde probeer ik altijd vrij laag te houden, maar ik ben wel ontzettend druk met allerlei administratie. Hierdoor voer ik heel veel zaken uit in mijn eigen tijd. Secundaire arbeidsvoorwaarden zijn er niet. Tevens neemt mijn pensioenopbouw een behoorlijke hap uit mijn nettosalaris, maar als ik met pensioen ga is dat pensioen vrij klein. De carrièremogelijkheden zijn voor mij te beperkt. Daarnaast is het ontwikkelen middels studie, cursussen of symposia grotendeels op eigen kosten en volledig in eigen tijd.
Ik denk dat we zeker een rol hebben binnen het zorgveld, maar die moet in mijn ogen anders zijn dan zoals we hem nu invullen. Niet omzetgericht, maar meer aan de patiënt over durven laten in samenwerking met een fysiotherapeut die een grote vakinhoudelijke kennis bezit en het aandurft een meer coachende/informerende rol aan te nemen, maar hier dan ook het vertrouwen in krijgt en ook voor beloond wordt. Men komt niet tot verandering en alle stakeholders blijven op deze manier alleen maar naar elkaar wijzen.
Beroepsverenigingen proberen de motivatie er een beetje in te houden, maar je merkt aan alles dat ook die geen vuist kunnen maken. Het KNGF en SKF komen geeneens tot overeenstemming. Fysiovakbond FDV en de Werkgeversvereniging WVF zullen met de huidige stand van zaken ook nooit tot overeenstemming komen, dat is financieel gewoon niet haalbaar.
Er is een hoop onvrede. In mijn ogen is het echt een zooitje en als je naar de geschiedenis kijkt is het eigenlijk nooit anders geweest. Door de huidige marktomstandigheden komen zaken in stroomversnelling. Ik heb het een aantal jaar aangekeken, maar ik heb er echt geen vertrouwen meer in. De komende jaren gaat er echt niks veranderen. Je moet heel erg van je werk houden om het nog te blijven doen, maar ik heb dat niet meer en ben inmiddels gestart met een opleiding gezondheidswetenschappen om het vak binnen nu en maximaal twee jaar te verlaten.
Ik werk al jaren als kinderfysiotherapeut. Daarbij doe ik veel aan huis behandelingen waarvoor 60 min tijd staat, maar dit kost me vaak 90 minuten inclusief alle administratie. En dat voor een zeer laag tarief. Dit betekent dat ik een uurloon van 12 -14 euro verdien, en wel een grote verantwoordelijkheid heb en altijd beschikbaar moet zijn. Daarbij komen nog kosten om geregistreerd te blijven (pensioen, kwaliteitsregistratie, scholing etc.) die zijn alleen maar toegenomen. Scholingstijd en intervisie is eigen vrije tijd. Kortom, ondanks mijn passie, weegt de inspanning niet meer altijd op tegen wat het me kost in breedste zin.
De werkdruk in de eerstelijnspraktijk is te hoog. Door het vertrek van collega's en vacatures die niet worden ingevuld, wordt de druk op de collega's die overblijven nog groter. Jaarlijks moet ik smeken bij mijn werkgever om een klein beetje loonsverhoging te krijgen. En mijn werkgever kan dat vaak niet, omdat anders de praktijk failliet dreigt te gaan door de te lage tarieven van de zorgverzekeraars. Dit maakt, samen met de slechte arbeidsvoorwaarden dat ik zelf ook steeds vaker eraan denk om uit het vak te stappen.
De hoeveelheid aan extra kosten naast je lage salaris zoals pensioen, verplichte cursussen en lidmaatschappen maken dat ik zelf onderaan de streep weinig overhoud. Het salaris is eerder te vergelijken met een mbo functie, terwijl ik wel een masteropleiding heb gedaan. Het is een grote belasting op mijn lichaam en de werkdruk neemt steeds verder toe; omdat er steeds minder collega’s zijn, is mijn agenda overvol.
Ik merk dat er een groot stuk werkplezier verloren is gegaan de laatste jaren. Zelf ben ik na een burn-out net weer aan het werk gegaan. Daar waar een persoonlijke benadering en tijd voor een patiënt vroeger heel normaal waren, moet je die nu nog maar zien te vinden tussen alle administratie door.
Ik vind ook dat we alleen nog bezig zijn om te zorgen dat een dossier aan alle voorwaarden voldoet i.p.v. dat we dat dossier bijhouden omdat het voor ons als zorgverlener nuttig is. Er zijn al heel lang tekortkomingen in de fysiotherapie, zoals een laag salaris en hoge eigen kosten, maar als dan ook nog eens het plezier in werken eraf gaat, dan is het wel heel lastig om wat ik ooit het leukste beroep van de hele wereld noemde te blijven volhouden. Door de hoge werkdruk gaat iedereen ook op automatische piloot of gaat het ten koste van de communicatie tussen collegae. En ik moet eerlijk zeggen dat ik met deze hoge inflatie niet meer zo goed uitkom met mijn salaris.
Ik ben 52 jaar en was altijd trots om het werk uit te mogen voeren. Ik heb me jarenlang ontwikkeld met scholing en eigen studiegroepen etc. Ook mijn eigen masteropleiding heb ik betaald. Ik heb daar helaas nooit een hoger salaris door verdiend. Ik berekende laatst dat ik netto €12,50 per uur overhoud. Als ik dat tegen mijn patiënten zeg, schrikken ze.
“Maar een zitting is toch veel duurder?” zeggen ze dan. Of mensen die zelf hun behandeling betalen: “Oh, kost het maar zo weinig? De loodgieter kost me meer.”
Zelf pensioenpremie afdragen, zelf cursuskosten betalen in verband met verplicht kwaliteitsregister, cursussen volgen in mijn vakantie, niet betaald krijgen als er geen patiënten zijn. Onbetaalde vakgroepen en overleggen. Verplicht avondwerk. Telefoontjes in je eigen tijd. Vele administratie-uren in eigen tijd, omdat de administratie moet voldoen aan de eisen. En je moet wel telkens met een glimlach de volgende patiënt binnenhalen.
Ik vraag me echt af hoe ik als alleenstaande moeder ben rondgekomen, het was op een houtje bijten. Elke week weer nadenken hoe ik met mijn geld de week doorkwam. En intussen altijd maar zorgen voor anderen.
En dan werk ik (gelukkig) nog in een praktijk die goed staat aangeschreven, met goede werkgevers die ook in een spagaat zitten.
Ook ik ben het helemaal zat. Niet het vak zelf, maar het feit dat fysio’s niet worden gewaardeerd. Gemiddeld gaan de lonen 7% omhoog dit jaar. Bij ons gebeurt er niets. Het is een schande!
Ook ik ga het vak verlaten. Ik volg nu een andere studie (die ik ook uit eigen zak betaal). Fysiotherapie zit wel in mijn hart, maar helaas niet in die van de ministers en de verzekeraars!
Het salaris staat in geen verhouding tot zware opleiding, nascholingen, cursusgelden, tarieven vanuit verzekering, bemoeizucht verzekeraars, administratieve lasten.
Het beroep wordt steeds meer ingevuld door de zorgverzekeraar. Verplichtingen om je in te schrijven bij netwerken (a €300 per jaar) wil je bepaalde patiëntengroepen behandelen. Bijbehorende dure cursussen uiteraard verplicht, alsof de eerdere behaalde opleidingen niks voorstellen. Daarbij opgeteld de jaarlijkse verplichte kosten voor inschrijvingen in een register, punten halen in vrije tijd en de administratie in eigen tijd. De vergoedingen voor een behandeling zijn al jaren hetzelfde of worden juist minder. Vakantie nemen kost geld, want als je niet behandeld krijg je geen salaris (dit is wel afhankelijk van de praktijk, sommigen betalen wel door tijdens de vakantie).
Er is geen CAO, slechte afspraken rondom arbeidsvoorwaarden, onvoldoende perspectief en duidelijkheid, matig salaris. En dan moet ik ook nog betalen voor mijn kwaliteitsregistratiepunten en BIG-registratie. Ik moet dus betalen om fysio te mogen zijn. Het lijkt haast wel een dure hobby.
Het werk werd psychisch en fysiek zwaar. Ik had er geen plezier meer in. Wilde graag minder werken, maar de verdiensten zijn slecht. Ik was zelfstandige. Dure AOV, dure cursussen volgen voor accreditatie, de vergoeding woog niet op tegen het werk. Dus ik ben ermee gestopt.
Loon kan niet gerechtvaardigd worden ten opzichte van de verantwoordelijkheid en werkdruk naast het functioneren op hoog niveau. Ik heb het gevoel dat ik aan de lopende band patiënten moet behandelen om voldoende inkomen te verdienen. Er is haast geen tijd voor een individuele aanpak. Ik werk 11 uur per dag, omdat ik anders te weinig verdien.
Ik sta er nog met 1 been in. Vorige maand heb ik ontslag genomen. Even een tussenjaar lijkt me een goed idee. Mijn BIG is wel net verlengd, maar ik weet niet of ik nog terugkeer in het vak.
Dit heeft verschillende redenen: meer tijd en flexibiliteit voor het gezin, even geen aandacht meer naar de splitsing van de beroepsgroep, niet elke keer discussie met werkgever wat de wettelijke bepalingen zijn (laatste keer ging over minder uren willen werken in verband met ouderschapsverlof, ik heb 2 kinderen waarvan 1 onder de 8 en mijn verzoek werd afgekeurd door mijn werkgever).
Ik weet niet goed waar de fysiotherapie heen gaat in de toekomst. Er is geen flexibiliteit in contracten met de zorgverzekeraars en de fysiotherapeuten zijn altijd de dupe van uitleggen hoe de zorgverzekeringen werken. Wij kunnen het beter uitleggen dan de callcentermedewerkers.
En laatste punt: ik wil niet de resterende 30 jaar van mijn werkende leven altijd maar weer hetzelfde doen. Als werknemer wordt er weinig ruimte gegeven om je verder te ontwikkelen binnen het bedrijf. Wanneer het gaat om financiën, wordt de deur dichtgedaan. Stel ik wil erbij in het maatschap of iets van managers skills ontwikkelen, dan wordt al snel de boot afgehouden. Dat mag (kan ook aan mij liggen), maar dat betekent naar mijns inziens dat er in het werkveld dat de praktijkhouders ook niet bezig zijn met toekomstperspectief binnen de fysiotherapie en vooral met eigen praktijk bezig zijn. Het gaat vaak over: dat hebben we ook nodig in de praktijk, zou jij dat willen doen? Ik neem nu afstand en ga kijken hoe ik mijn kwaliteiten in de arbeidsmarkt kan inzetten.
Te grote invloed van zorgverzekeraars op mijn behandelingen. Ze bepalen hoe vaak ik iemand mag zien, hoelang ik iemand mag zien, en wat ik wel of niet mag doen.
De laatste keer dat ik checkte was ik degene die de opleiding gedaan had. Ik heb dus verstand van wat nodig is bij een patiënt. Daarnaast wordt bepaald door de zorgverzekaar dat ik een avond moet werken. Bepalen ze het tarief, wat veel te laag is, waardoor mijn loon ook ver achterblijft. Verder zijn we verplicht tot bijscholing, maar moeten die grotendeels zelf betalen, en betaal je je eigen pensioen van je bruto loon. ik houd heel erg van mijn vak, maar het maakt het onmogelijk in deze tijden om nog van een baan als fysiotherapeut te genieten en te leven, ik kan zo niet rondkomen.
De absurde regels en contracteisen van zorgverzekeraars. De administratieve druk. Het bizar lage tarief voor fysiotherapie waardoor men enorm veel patiënten moet zien om een redelijk salaris te verdienen. En dit doen waardoor je niet de tijd hebt voor de patiënten die je graag zou willen en waardoor de kwaliteit van onderzoek en behandeling steeds minder wordt. 30 minuten waarin goed onderzoek moet plaatsvinden of een goede behandeling en administratie verwerkt moet worden is te weinig en dat voor een zeer mager tarief.
Het salaris is niet passende bij een bachelor / master geschoolde. Als praktijkhouder ben je ondernemer maar de zorgverzekeraar bepaald jou waarde / salaris. Je draagt wel alle risico van een ondernemer bijvoorbeeld bij ziekte van werknemers. Die werknemers kan je ook niet normaal betalen. Er is geen / heel weinig geld voor investeringen in innovatie of scholing. In de onderhandelingen met zorgverzekeraars is er geen enkele ruimte om je te onderscheiden.
Ik overweeg serieus het vak te verlaten vanwege mijn gezondheid. Ik begin het een zwaar beroep te vinden. Zowel fysiek als mentaal. En mentaal door alle eisen waaraan ik moet voldoen om mijn vak te kunnen blijven uitvoeren. Alle lidmaatschappen met daarbij de verplichte punten eisen. Ik heb het gevoel steeds meer te moeten voldoen aan eisen die opgelegd worden.
Ik heb het vak al verlaten. Hoge onzinnige regeldruk vanuit verzekeraars, daardoor onbetaald in eigen tijd onzinnige dingen afvinken en invullen. Slecht en duur en verplicht pensioenfonds. Weinig secundaire voorwaarden. Dat zijn de voornaamste redenen.
Fysio's hebben slechte arbeidsvoorwaarden: zelf verplicht pensioen opbouwen bij spf, waarbij pensioen erg slecht is later, Cursus/feestdagen zijn niet vergoede/onbetaalde werkdagen. Laag loon in verhouding tot master studie. De werkdruk is hoog zonder fatsoenlijk pauzes.
2 jaar geleden heb ik de overstap gemaakt van de 1e lijn naar de 2e lijn. Met name vanwege de andere werkzaamheden. Maar met als absoluut pluspunt een fatsoenlijke CAO met daarbij alle voordelen ten opzichte van de eerste lijn.
Fysiotherapie is fabriekswerk geworden met weinig tijd voor de patiënt, met veel administratieve onzinnige handelingen tegen een niet passend salaris wat ook nog per jaar minder wordt, omdat de inflatie hoger is dan de stijging van de tarieven. Geen passend cao.
Fysiotherapie is fabriekswerk geworden met weinig tijd voor de patiënt, met veel administratieve onzinnige handelingen tegen een niet passend salaris wat ook nog per jaar minder wordt, omdat de inflatie hoger is dan de stijging van de tarieven. Geen passend cao.
Het lage salaris en slechte arbeidsvoorwaarden, jaarlijks moeten zeuren om er wat procenten bij op te krijgen in salaris. En mbo functies die beter verdienen dan een fysio in de 1e lijn.
Ik vind niet eerlijk dat ik niet verdien als een patient niet komt, salaris is erg onzeker, weinig voor hoeveel ik gestudeerd heb, ik kan beter in de supermarkt gaan werken. Daar verdien ik uiteindelijk meer, vooral omdat mijn inkomen dan zeker is.
Ik blijf fysiotherapeut. Ik heb namelijk al veel eigen geld geïnvesteerd in alle opleidingen. Ik vind het nog steeds een prachtig vak. Maar als ik nu nog eens zou moeten kiezen, zou ik nooit voor de fysiotherapie hebben gekozen. Ik snap heel goed dat al die jonge fysiotherapeuten iets anders gaan doen. Dat had ik zelf ook gedaan als ik nog jong was.